Karakter dan perkataan yang kita gunakan membawa banyak tenaga tak kasat mata di dalamnya. Lapisan paling luar yang menutupinya ialah membran nipis yang dipanggil “maklumat”, yang diproses oleh otak kiri. Namun, itu hanyalah sebahagian kecil daripada apa yang benar-benar ada. Orang yang tenaga sedar mereka masih rendah hanya mampu merasai membran luar ini. Mereka akhirnya hanya mengejar maksud dan logik harfiah perkataan-perkataan itu. Dalam suatu erti, mereka adalah mangsa penjara panjang pendidikan otak kiri. Tetapi mereka yang memiliki tenaga sedar yang lebih tinggi berbeza. Mereka mampu merasai sejenis tenaga lain yang tersembunyi lebih dalam di dalam perkataan—sesuatu yang serupa dengan perasaan. Mereka menggunakan “resonans” tenaga itu sebagai panduan mereka untuk menentukan kepentingan sebenar perkataan-perkataan itu. Mereka tidak mengejar maklumat daripada buku, internet, atau sumber luar seperti kebanyakan orang. Walaupun apa yang ditulis di sana ialah “fakta yang betul”. Kerana mereka tahu ini: Maklumat yang timbul dari dalam diri mereka sendiri adalah yang paling penting di antara semua. Ia membawa kemurnian dan tenaga yang sangat kuat yang jauh melebihi sebarang maklumat luar. Ia adalah kesilapan asas apabila pihak ketiga meminta pengesahan atau bukti daripada mereka. Kerana mereka tidak sedang mengesahkan apa-apa di alam otak kiri—bertanya, “Adakah ini benar? Adakah buktinya?” Mereka hanya mengingat semula apa yang telah lama terukir di kedalaman jiwa mereka.