Larson ay nanirahan sa Mongolia nang 37 taon bago dumating sa Amerika, at naramdaman niya ang kultura shock at ang hirap na makabuo ng buhay: “Para sa isang tao na hindi nais magdala ng pera o kahit anong bagay sa kanyang katawan, ang Mongolia ay ang lugar kung saan maaaring matupad ang pangarap. Ang tanging bagay na kailangan mong bilhin, at kung saan maaari mong bilhin, ay isang kabayo—at ang may-ari nito ay darating sa iyong tahanan at kukunin ang pera. Hindi ko napansin ito habang nasa Mongolia. Ngunit tuwing umuwi ako sa Tsina, kailangan kong magbayad para sa bawat maliit na gamit na kailangan ko, kaya palaging kailangan kong magdala ng pera. Ang buhay sa Mongolia ay nagpapabago sa isang tao nang parang hindi na siya makakatugma sa moderno at kasalukuyang pamumuhay. Ang paglalakad sa mga kalye ng malalaking lungsod na may mga sasakyan ay tila imposible para sa akin, ngunit ang bawat tao ay gumagawa nito nang patuloy. Para sa akin, ang pagtawag sa isang simpleng numero sa telepono ay tila isang pangarap—sa Mongolia, walang telepono. Ang pagmamasid sa mga kalye ng malalaking lungsod ay isang iba’t ibang karanasan. Ang bawat tao ay parang umaabot sa iba’t ibang direksyon. Ang elektrikong eskalador ay ang pinakamalaking bagay sa mundo. Ito ang nagmumula sa pagbabasa ng mga aklat tungkol sa modernong pamumuhay...” Mula sa aklat na “Dapat Mong Sumali sa UN ng Mongolia”