Tanrılarını bez derilere basar ve mürekkebi kan gibi öper: bir yaşamı dönen tekerleğe köle eden borç için nefes, sadece günahlar için işlem yaparlar. bir isim, bir marka ve şimdi kaderi. Dünya bizimdi, şimdi kağıt üzerine inşa edilmiş krallıkları yükseltiyoruz, en azını kovaladık ve en çok kaybettik. Tanrılarını küllerden ve çelikten inşa eder, petrodoların alevini beslemek için gökyüzünü kanatarak, acıyı bir isim olmadan özgür yürüyüşten daha adil bir anlaşma olarak vaaz ederler. Kırık kemiklerden taçlar giyer, tahtı kurtarmak için çocuğu yakarlar... bir ses, bir yaşam, ne değere sahip? Dünyadan çekilen bir süsünden daha az mı? Para için öldürüyoruz, toz için ölüyoruz. Çağrılan gerçek: bir canavar ya da suçlu değil. Eğer bakıp net olarak görseydik?: Kağıt, altın, bayrak, korku... gerçek her zaman yakındı.