Larson, 37 жил Монголд амьдарч, Америк руу ирсэнд соёлын шокд орж, ажил төрөхөд хэцүүдсэн байна: “Миний хувьд мөнгө эсвэл хэтэвч авч явахыг хүсдэггүй хүний хувьд мөрөөдөл нь биелэх орон бол Монгол байсан. Худалдаж авах хэрэгтэй, угаас худалдаж авах боломжтой ганц юм бол хонь, хонины эзэн өөрөө гэрт чинь ирээд мөнгөө авчихна. Монголд байхдаа үүнийг нэг их анзаарч байсангүй. Харин үе үе Хятад явахаараа хэрэгцээтэй жижиг сажиг юм бүрийг төлж авах болно, тэгэхлээр байнга биедээ хэтэвчээ авах хэрэгтэй болно. Монгол дахь амьдрал хүнийг ерөөс өнөөгийн, орчин цагийн ахуйтай огтоос нийцэж чадахааргүй болгочихдог. Нутаг буцсан хойноо хотын хөл ихтэй гудамжин дундуур машин бариад явна гэдэг миний хувьд огт боломжгүй санагдаж буй, гэтэл хүн бүр үргэлж тийн үйлдэж байгаа шүү дээ. Утсаар энгийн нэг дугаар луу залгах хүртэл миний хувьд оньсого мэт, Монголд бол утсан харилцаа огт үгүй. Их хотын гудамжин дахь улсыг ажиглахуй, бас нэгэн сонин үзэгдэл. Хүн бүхэн нэгнээ зүг бүхэнд элдэн хөөх мэт. Цахилгаан шат гэж энэ ертөнцийн хамгийн түгшүүртэй эд байна. Орчин цагийн ахуй амьдралыг гүйцэх гэж бичиг номыг нь уншаад уншаад энэ шүү дээ...” “Монгол НҮБ-д элсэх ёстой” номоос