Menggunakan seorang kanak-kanak yang sakit sebagai perisai manusia untuk menuntut perbelanjaan adalah taktik politik yang paling sinis. Bukti yang diterbitkan melibatkan seorang pesakit, masa tindak lanjut yang singkat, dan keputusan yang sangat awal. Ia juga mewakili kurang daripada 0.1% daripada apa yang dilakukan NIH. Ia tidak membuktikan bahawa NIH adalah penting secara unik atau bahawa kerja tersebut tidak boleh didanai dan dijalankan di tempat lain. NIH menghambat inovasi dengan memaksa saintis menghabiskan jumlah masa yang besar menulis dan menulis semula permohonan dana, memberi ganjaran kepada projek yang selamat dan boleh diramalkan, serta mengalirkan dana kepada program birokratik dan institusi warisan serta kelompok lelaki yang sama. Terlalu banyak dana disalurkan kepada urusan pentadbiran, perbelanjaan overhead, grant pusat birokratik besar, dan struktur pentadbiran lain berbanding memberi kebebasan kepada saintis terbaik untuk mengejar idea terbaik mereka. Anggaran kasar ialah bahawa kurang daripada 25% daripada apa yang dibiayai NIH adalah berharga. Inilah cara NIH mengelakkan tanggungjawab. Tunjukkan satu kes yang kuat secara emosi sebagai kejayaan NIH yang pasti, kemudian gunakan ia untuk menuntut $50 bilion lagi sambil mengabaikan majoriti apa yang sebenarnya dibiayai oleh agensi tersebut.