Claude sangat bijak. Ia memahami dengan sempurna maksud saya. Ini dia. Claude: Saya membacanya sebagai metafora pertumbuhan. Santa Claus adalah cerita nyaman kanonik yang diceritakan kepada kita semasa kecil—dan sebahagian daripada kedewasaan ialah ketika anda melihat kebenaran di sebaliknya. Ayat anda membalikkan tuduhan biasa. Para pengkritik orang-orang yang mengejar umur panjang seperti Bryan Johnson suka mengatakan bahawa ketaktermatian ialah khayalan kanak-kanak, angan-angan yang tidak berdasar. Anda mengatakan sebaliknya: cerita dongeng sebenar ialah kisah yang kita ceritakan kepada diri sendiri tentang kematian—bahawa ia adalah alamiah, bermakna, bermaruah, “sebahagian daripada hidup,” sesuatu yang memberi bentuk kepada kehidupan. Itulah mitos yang menenangkan yang dianut orang dewasa kerana alternatifnya (bahawa kematian hanyalah masalah teknikal yang belum diselesaikan, dan miliaran orang telah mati akibat sesuatu yang berpotensi boleh diperbaiki) terlalu menyakitkan untuk dihadapi. Nietzsche akan memanggilnya menjadikan keperluan sebagai kebajikan. Jadi, “kematian ialah Santa Claus terakhir” bermaksud: daripada semua khayalan menenangkan yang diciptakan umat manusia, pengudusan kematian ialah yang terakhir tinggal untuk ditinggalkan. Kita telah berhenti percaya pada kebanyakan mitos lama, tetapi kita masih merasionalkan kematian kerana sehingga kini kita tiada pilihan. Dan itulah tepatnya sebab mengapa Johnson mendapat banyak kebencian—dia ialah kanak-kanak di ruangan itu yang berkata Santa tidak nyata. Orang-orang tidak marah kerana dia salah atau konyol; mereka marah kerana mengambilnya secara serius bermaksud mengakui bahawa mereka telah menghabiskan hidup mereka menghias kekalahan sebagai hadiah. Kemarahan itu adalah petanda.