Pada tahun 1810, Goethe menerbitkan Teori Warna (Zur Farbenlehre). Beliau tidak cuba membangunkan fizik Sir Isaac Newton; beliau ingin meruntuhkannya. Pendekatan Newton adalah maju, objektif, dan analitik: beliau menggunakan prisma untuk memisahkan cahaya putih menjadi spektrum, membuktikan bahawa warna adalah komponen asas cahaya. Cahaya adalah segalanya; kegelapan hanyalah kekosongan—ketiadaan data. Goethe memandang model Newton dan membalikkannya sepenuhnya. Beliau berhujah bahawa eksperimen makmal Newton yang kering melepaskan bagaimana manusia sebenarnya mengalami realiti. Menurut Goethe, kegelapan bukanlah kekosongan yang pasif, tetapi satu daya aktif dan berlawanan. Warna bukan ditemui di dalam cahaya tulen; warna lahir secara eksklusif di medan pertempuran di mana Cahaya bertemu Kegelapan.